วันหนึ่งมีลูกศิษย์ของหลวงปู่เดินทางมาจาก จังหวังพิษณุโลกได้มากราบหลวงปู่ท่าน แล้วก็ร้องห่มร้องไห้ บอกหลวงปู่ว่านึกถึงคำสอนของหลวงปู่ เมื่อนึกถึงคำสอนของหลวงปู่แล้วนี่มีประโยชน์จริงๆค่ะ
มีประโยชน์แบบไหน ข้าพเจ้าได้ยินเขาเล่าให้หลวงปู่ฟังว่า ที่หลวงปู่สอนหนูเรื่อง ปากกับหูนะลูก มันก้องอยู่ในโสตประสาทตลอดเวลา วันนั้นหนูมีเรื่องทะเลาะกับญาติข้างบ้านโมโหมาก ทะเลาะกันใหญ่เลย หนูเลยคว้าปืนจะมายิงญาติคนนั้น แต่เหมือนกับได้ยินเสียงหลวงปู่กระซิบอยู่ข้างหูว่า ปากกับหูนะลูก หลวงปู่สอนแล้วใช่มั้ยลูกว่า คนที่เขาด่าเรา เขานินทาเรา เขาว่ากล่าวเรา ปากกับหูมันอยู่ใกล้กันก่อนจะถึงเรานี่เขาด่าตัวเขาเองก่อนแล้ว เราอย่าไปสนใจในคำพูดของคนเหล่านั้น ถ้าเรารับคำพูดของคนพวกนั้นก็เปรียบว่า เหมือนเราเอาตัวของเรานั้นไปให้มัวหมองไปเศร้า ไปโกรธ ไปโมโหเขาแล้วเรานั่นแหละบ้ากว่าเขานะลูก หนูได้สติตรงนั้นก็รีบเอาปืนเข้าไปเก็บแล้วรีบไปกราบที่รูปหลวงปู่ไม่เช่นนั้นป่านฉะนี้หนูคงจะต้องหนีกระเซอะกระเซิง หนูอาจจะต้องเสียเงิน หรือจะต้องติดคุกไปแล้วก็ไม่รู้ เพราะคำสอนของหลวงปู่แท้ๆ เรื่อง ปากกับหู หนูจะขอจดจำไปชั่วชีวิตของหนูเลยค่ะ.