http://www.sawangburi.com PHP-Nuke Powered Site en-us http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=123 อิติปิโส ภะคะวา........อะระหังสัมมา.........สัมพุทโธ
นะโมลูกจะไหว้.........พระพุทธเจ้า..........ทั้งห้าพระองค์
เมื่อจะดับจิตไป.........อย่าได้ไหลหลง......ขอให้ใจจำนง
ตรงทางพระนิพพาน....ให้ได้พบดวงแก้ว.....ขอให้แคล้วบ่วงมาร
ให้พบพระศรีอาริย์......ในลานพระเจดีย์......ให้ได้ไปบูชา
พระจุฬามณี.............พระธาตุทั้งสี่..........ดินน้ำลมไฟ
ได้แก้วสามดวง..........รุ่งเรืองสดใส.........รักษาภายใน
กุศลาธัมมา...............


อิติปิโส ภะคะวา......อะสาม มานัส...............พระพุทธเจ้าลงมาตรัส
ได้แปดสิบปี..........เขาตัดขันธ์สี่................เขาแบกคัมภีร์
เข้าสู่พระนิพพาน.....นิพพานประเสริฐ............ลูกขอไปเกิด
ที่พระนิพพาน ........นิพพานประสูติ..............ลูกขอไปอยู่
ที่พระนิพพาน ........ลูกจะไปไหว้พระพุทโธ.....ไหว้พระธัมโม
ไหว้พระสังโฆ..........


อิติปิโส ภะคะวา............นะโมพระแก้ว
ท่านนิพพานไปเสียแล้ว....ทั้งสี่พระองค์ .........เหลือแต่ยอดพระไตร
อย่าได้ไหลหลง...........สืบหาพระองค์.........ทั่วโลกโลกา
พระพุทธเจ้า...............ของเรานี่เอ๋ย .........ไม่ทันเห็นเลย
ลูกบุญน้อยหนักหนา......หล่อรูปแทนกาย.......ไว้ให้บูชา
สวดมนต์ภาวนา...........เจริญพุทธคุณ .........พระเจ้าใจบุญ
ล่วงลับไปเสียก่อน........ทิ้งสาวกไว้.............ไม่มีใครสั่งสอน
เหลือแต่พระธรรม.........แนะนำสั่งสอน.........พระสงฆ์บวร
สอนให้จำศีล .............สงสารมนุษย์..........ล่าสุดใจสิ้น
แบกโง่โผผิน..............บินเข้ากองไฟ


อิติปิโส ภะคะวา............พระพุทธเจ้า.................ของเรานี่เอ๋ย
ไม่เคยเห็นเลย.............ลูกบุญน้อยหนักหนา........เห็นแต่รูปพระเจ้า
ค่ำเช้าวันทา................สวดมนต์ภาวนา.............ถึงพระพุทธคุณ
พระเจ้าใจบุญ..............นิพพานไปเสียก่อน.........เหลือแต่สาวก
ตกอยู่ในสิงขร.............เวลาเข้าไต้.................ใครเล่าจะสอน
ปีกหางยังอ่อน.............ใครเล่าจะสอนให้ลูกบิน.....สงสารมนุษย์
ตายคุดไปทั้งสิ้น ..........แบกโง่โผผิน.................บินเข้าอัคคี
มะอะอุทุกขัง..............มะอะอุอนิจจัง...............มะอะอุอนัตตา
กุศลาธัมมา................

หมายเหตุ: หลวงปู่ตรวจทานแล้วว่าถูกต้องตรงตามที่ท่านสวดทุกประการ http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=122 อิติปิโส ชัยยะ ชัยยะ พระกกุสันโธ

อิติปิโส ชัยยะ ชัยยะ พระโกคมโณ

อิติปิโส ชัยยะ ชัยยะ พระกัสโป

อิติปิโส ชัยยะ ชัยยะ พระโคตมโณ

อิติปิโส ชัยยะ ชัยยะ พระศรีอริยเมตรัยโย

นะมะมิสิระสา อะหังวันทามิ

สัพพะธา ภะวันตุเต
http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=121 กลิ่นศีลหอมไปไกล (ซ้ำ)

ถีงเทพไท้และเทวา

เป็นของพระสัตถา (ซ้ำ)

บัญญัติมาเป็นแก่นสาร

มีศีลใจเบิกบาน (ซ้ำ)

กายสังขารก็สดใส

ดอกไม้นานาพันธุ์ (ซ้ำ)

หอมไม่นานก็โรยรา

กลิ่นศีลพระสัมมา (ซ้ำ)

หอมจากป่าเข้าถึงเมือง

เป็นเรื่องอัศจรรย์ (ซ้ำ)

หอมอยุ่นานก้องพันปี

หอมไปได้ทุกที่ (ซ้ำ)

ผู้ใดมีไม่ตรอมตรม

หอมทวนกระแสลม (ซ้ำ)

คนนิยมหากมีศีล

เทวินและอินทร์พรหม (ซ้ำ)

ก็ชื่นชมโมทนา

กษัตราราชินี (ซ้ำ)

ก็ย่อมมีประดับกาย

ชนชาติภาษาใด (ซ้ำ)

ไม่มีภัยหากมีศีล

สมเด็จพระมุนิน (ซ้ำ)

อาศัยศีลถึงนิพพาน

กลิ่นศีลหอมอยู่นาน (ซ้ำ)

ปัจจุบันยังหอมดี

ขอเชิญบุรุษสตรี (ซ้ำ)

เอาของดีไปรักษา

เป็นของพระสัมมา (ซ้ำ)

ไปรักษาปฏิบัติ

กำจัดตัวตัณหา (ซ้ำ)

กายวาจาเป็นสุขี

ขอบอกกล่าวเพียงเท่านี้ (ซ้ำ)

สวัสดีทุกท่านเทอญฯ.........

http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=120 คนเรามักยึดติดอยู่ในอารมณ์รัก โลภ โกรธหลง ดีใจ เสียใจ อารมณ์เหล่านี้ยากที่จะตัดได้ แต่เราจำเป็นต้องรู้จักที่จะระงับอารมณ์เหล่านั้นไว้ให้ได้คนที่ใช้อารมณ์เหล่านี้ฟุ่มเฟือย จะเป็นคนที่มีความอดทนน้อย อะไรนิด อะไรหน่อยก็ทนไม่ได้ อารมณ์เหล่านี้จะนำมาซึ่งความทุกข์ ก่อให้เกิดความเสียหายและไม่มีผลดีอะไรเลย

หลวงปู่ท่านมักจะพูดเปรียบเทียบให้ลูกหลานได้ยินได้ฟังว่า พวกมึงนี่ “อยากเป็นเจ้ากันจัด” คำว่า “อยากเป็นเจ้ากัน” นั้นคือ
๑. เป็นเจ้าแห่งความโกรธ
๒. เป็นเจ้าแห่งความโลภ
๓. เป็นเจ้าแห่งความหลง
๔. เป็นเจ้าแห่งกามราคะทั้งหลาย
๕. เจ้ายศเจ้าอย่าง


พวกมึงชอบกันนักหรือ หรือว่าอยากจะเป็นเจ้าเกิดมาทั้งทีต้องเป็นเจ้าให้ได้ อยากเป็นเจ้าอารมณ์โกรธ มึงคิดว่าดีใช่มั้ย ถ้าคิดว่ามันไม่ดีก็อย่าอยากที่จะเป็นเจ้าแห่งอารมณ์ทั้งหลายเหล่านั้น http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=119 ถ้าเราใช้ชีวิตให้อยู่อย่างพอเหมาะพอดีเราทุกคนคงจะไม่มีความวิตกทุกข์ร้อนกับความไม่พอใจในชีวิตของตนเอง
หลวงปู่ท่านเคยถามลูกหลานว่า พวกมึงเขียนตัว“ พ.พาน ” กันเป็นมั้ย ลูกหลานทุกคนตอบว่า เขียนเป็น เขียนได้ แล้วมึงเขียนกันถูกมั้ย ทุกคนก็ตอบว่าเขียนถูก แล้วหลวงปู่ท่านก็ย้อนถามว่า แล้วพวกมึงรู้ความหมายของอักษรตัวนี้มั้ย แต่ละคนก็มีคำตอบของตัวเอง ซึ่งเหมือนกันบ้างไม่เหมือนกัน บ้าง หลวงปู่ท่านจึงเฉลยให้ฟังว่า ตัว “ พ.พาน ” นั้น ความหมายก็คือ “ พอ ” คนเราถึงจะมีทรัพย์มีสมบัติ มีชื่อเสียง มีเกียรติยศมากมายแค่ไหนก็แล้วแต่ ถ้ายังเขียนตัว “ พ.พาน ” คือ พอ ไม่เป็นมันก็จะมีแต่ความทุกข์ ถ้าเขียนเป็นมันก็จะมีความสุข มึงเข้าใจมั้ย คำว่า “ พอ พ.พาน คือ พอ ” เขียนให้เป็นเน้อ

คนมีธรรมรู้จักพอ คนมีกิเลสไม่รู้จักพอ
คนมีธรรมรู้จักคำว่า “ พอ ” และพยายามคิดพึ่งตนเอง http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=118 พ่อแม่ คือ พระในบ้าน เหตุที่ท่านทั้ง ๒ ได้นามว่า เป็นพระ นั้น เพราะท่านมีความเป็นพระ คือ มีคุณธรรมความดีอยู่ในตัว และปฏิบัติภารกิจอันเป็นหน้าที่ของตัวอย่างครบถ้วนบริบูรณ์ ทั้งในด้านจิตใจที่เปี่ยมล้นด้วยความรัก ความปรารถนาดี และความสงสาร อันเป็นเหตุชักจูงให้ท่าน ได้เอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ เสียสละ ยอมเป็น “ผู้ให้” อยู่ตลอดมา

หลวงปู่ท่านมักจะสอนบรรดาลูกหลานเสมอว่า พ่อแม่เป็นผู้ให้ ให้ตั้งแต่เกิดจนตาย พ่อแม่ไม่เคยเอาอะไรไป ทิ้งไว้ให้ลูกหลานทั้งหมด ความเจ็บแม่ก็ทิ้งไว้ให้ ความแก่แม่ก็ทิ้งไว้ให้ ความพลัดพรากแม่ก็ทิ้งไว้ให้ ความตายแม่ก็ทิ้งไว้ให้ แม้แต่ร่างกายของพ่อแม่ก็ทิ้งไว้ให้ พ่อแม่ไม่เคยได้เอาอะไรไป ทิ้งเป็นสมบัติให้พวกเราได้พิจารณาว่า สักวันหนึ่งเราก็ต้องมีความเจ็บ สักวันหนึ่งเราก็ต้องมีความพลัดพราก สักวันหนึ่งเราก็ต้องมีความแก่ สักวันหนึ่งเราก็ต้องมีความตาย นี่แหละพ่อแม่ไม่เคยเอาอะไรไป ทิ้งสมบัติทั้งหลายเอาไว้ให้พวกเราได้พิจารณาว่า พ่อแม่คือ ผู้ให้ตั้งแต่เกิดจนตายไม่ว่าเป็นสมบัติภายนอกทั้งหลาย หรือสมบัติที่เป็นครูที่ดีของเรานั้น พ่อแม่ไม่เคยเอาไปนะลูกเอ๊ยหลานเอ๊ย http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=117 ธรรมดาคนเรานั้นว่าโดยทั่วไปแล้ว แต่ละคนย่อมมีข้อดีบ้าง ข้อเสียบ้าง มากบ้างน้อยบ้าง จะหาคนดีครบถ้วนบริบูรณ์ ไม่มีข้อบกพร่องเลยคงหาไม่ได้หรือแทบจะไม่มี บางทีในแง่ที่เราว่าดี คนอื่นว่าไม่ดี บางทีในแง่ที่เราว่าไม่ดี คนอื่นว่าดี เรื่องราวหรือการกระทำของคนอื่นที่ทำให้เราไม่พอใจ ก็เป็นจุดอ่อน หรือข้อบกพร่องของเขาอย่างหนึ่ง หรืออาจเป็นแง่ที่ไม่ถูกใจเรา ทำให้เราไม่พอใจ ก็อย่ามัวนึกถึงแต่จุดนั้นแง่นั้นของเขา ให้หันไปมองในความดีหรือจุดอื่นที่ดีๆของเขาบ้าง

คำว่า “ ช่างติ ” นี้ ในวัดนี้มีการก่อสร้างถาวรวัตถุหลายช่างด้วยกัน บางช่างก็ทำดี บางช่างก็ทำไม่ดี บางครั้งก็ได้มีคนไปกราบเรียนหลวงปู่ท่านว่า ช่างทำงานไม่ค่อยเรียบร้อย หลวงปู่น่าจะติ ตำหนิติเตียนช่างบ้าง หลวงปู่ท่านบอกว่า “กูไม่ใช่ช่างติ เพราะกูทำไม่เป็น เราติคนอื่น ตัวเราทำได้มั้ย ถ้าตัวเราทำไม่ได้อย่าเป็นคนช่างติ เพราะถ้าช่างติเดี๋ยวมันก็โดยเตะ เราจงติตัวเอง ถ้าเราทำเป็นทำไมเราไม่ทำ ก็ในเมื่อเราทำไม่เป็น ก็อย่าไปติคนอื่นเขา อย่างเรามองคนอื่นไม่ดีแล้วเราก็ไม่ดีตามเขานี่จะเรียกว่า เราดีกว่าเขาได้อย่างไร จงพิจารณาดูตัวเอง อย่าเป็นคนช่างติ” http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=116 เมตตามีคู่ปรับสำคัญอย่างหนึ่งคือ ความโกรธ เมื่อใดที่เราโกรธ เมตตาก็จะหลบหาย ไม่รู้ว่าไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ไม่ยอมปรากฏให้เห็น ส่วนความโกรธทั้งที่ไม่ต้องการแต่ก็ไม่ยอมหนีไป บางทีจนปัญญาไม่รู้จะขับไล่หรือกำจัดให้หมดไปได้อย่างไร
หลวงปู่ท่านสอนว่า “ต้องให้เราเป็นผู้แพ้แล้วเราจะเป็นผู้ชนะ” ทีแรกก็สงสัยเอ๊ะ!ทำไม ? จนต่อมาข้าพเจ้าก็ได้คำตอบ ข้าพเจ้ามีเรื่องขัดแย้งกับสามีของข้าพเจ้าไม่พูดคุยกัน อยู่ด้วยกันก็ไม่เข้าใจกัน จนหลวงปู่บอกว่า มึงจงเป็นผู้แพ้แล้วมึงก็จะเป็นผู้ชนะ ข้าพเจ้าก็สงสัยว่าเป็นผู้แพ้แล้วจะเป็นผู้ชนะได้อย่างไร หลวงปู่ท่านบอกว่า
๑. มึงจงพูดคุยกับผัวมึงซะ
๒.มึงอย่าถือทิฐิ ถือมานะ ที่จะเป็นผู้ชนะซึ่งกันและกัน
๓. มึงเป็นผู้แพ้คือไปง้อผัวมึงก่อน
นั่นแหละคือ มึงเป็นผู้ชนะ ชนะอะไร? มึงก็ชนะใจตัวมึงเอง นั่นแหละจึงจะเรียกว่า ผู้ชนะที่แท้จริง ยอมแพ้แค่คำพูด แต่มึงเป็นผู้ชนะใจตัวมึงเอง อัตตาหะเวทิตังเสโย การชนะตนนั่นแหละเป็นของที่ดี เป็นของที่ยาก ถ้ามึงชนะใจตัวมึงเอง นั่นแหละมึงยอมแพ้ในคำพูดแล้วมึงจะเป็นผู้ชนะใจตัวเอง มึงโกรธกันไปด้วยเรื่องอะไร มันไม่เห็นดีตรงไหนเลย คิดดูให้ดีๆนะ http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=115 คนเราทุกวันนี้มีทุกข์ เพราะไม่มีสติจะมาดับทุกข์ บางครั้งมีปัญหาแต่หาทางออกไม่ได้ เพราะไม่มีสติ
บางครั้งคนเราหวาดหวั่น สับสน และโกรธเคือง เพราะความไม่มีสติ และไม่รู้จักใช้ปัญญามาควบคุมจิตใจตัวเอง
คนเราโดยทั่วไปมักชอบว่ากล่าวผู้อื่น ชอบเสียดสีผู้อื่นอยู่เสมอ บางทีเห็นคนที่ไม่ถูก เห็นคนที่ไม่ชอบตัวเองพูดคุยกัน ก็มักคิดเองเออเองอยู่เสมอว่า คนเหล่านั้นอาจจะนินทาว่ากล่าวพวกตน ก็เกิดมีจิตขุ่นมัวขึ้นมา จนอยู่มาวันหนึ่งข้าพเจ้าได้กราบเรียนถามหลวงปู่ถึงบุคคลประเภทนี้ หลวงปู่ท่านได้ให้คำตอบสั้นๆว่า มึงจงดูตัวของมึงเอง มึงอย่าไปดูคนอื่น ข้าพเจ้าก็เลยได้สติว่า ใครจะพูดอย่างไรก็ช่าง เราจงดูใจตัวเราเอง ว่าเรากำลังเป็นอะไร เรากำลังทำอะไรอยู่ ขณะที่เราคิดว่า เขาว่ากล่าวเรา เราก็เป็นทุกข์แล้ว แล้วเราจะไปใส่ใจเขาทำไม ทุกอย่างในชีวิตจะราบรื่นไปได้ด้วยดี ก็ด้วยการใช้สติและปัญญาเป็นที่ตั้ง http://www.sawangburi.com/modules.php?name=News&file=article&sid=114 บางครั้งคนเรามักสนุกสนานไปกับชีวิต เป็นทุกข์กับชีวิต แต่จะมีใครคิดพิจารณาว่าชีวิตที่ผ่านมานั้นดำเนินมาอย่างไร และจะดำเนินต่อไปอย่างไร
เมื่อถึงตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปที่เราจะลองเริ่มต้นคิดและพิจารณาถึงเรื่องของชีวิตที่ผ่านมา ที่กำลังเป็นอยู่ และที่กำลังจะมาถึงให้ละเอียดกว่าที่เคยเป็น
หลวงปู่มักพูดเปรียบเทียบให้พวกข้าพเจ้าฟังว่า
“ เรือออกจากท่าพึ่งจะไปตัดถ่อ ” เปรียบเหมือนว่าพวกเราทั้งหลายนี้ ตอนมีชีวิตอยู่นั้น ไม่เคยคิดที่จะสร้างดี สร้างบุญ สร้างกุศลเข้าหาตัวเราเองเลย เราพยายามที่จะสร้างอกุศลกรรมคือ กรรมชั่ว สร้างแต่ในสิ่งที่ไม่ดีเกิดขึ้น เปรียบเหมือนว่าเมื่อเราใกล้จะตายนั้นเราพึ่งมาภาวนาว่า พุทโธ พุทโธ หรือสัมมาอะระหัง โดยให้คนอื่นเป็นผู้บอก มันก็เปรียบไม่มีเวลาที่เราจะได้สติ จะได้สัมปชัญญะ ซึ่งมันสายเกินกว่าที่จะเยียวยา สายเกินกว่าที่จะแก้แล้วในขณะ
นั้น หลวงปู่ให้พิจารณาว่า ให้เราเริ่มตัดถ่อไว้หรือเรือออกจากท่าแล้วค่อยตัดถ่อ

ลองพิจารณาดูว่ามันจะมีประโยชน์แค่ไหนกับการที่เรือจะออกจากท่าแล้วเพิ่งตัดถ่อ