Sawangburi

ผู้เดินทาง บันทึก "คนเรารู้จักความสุขที่แท้จริงกันจริงๆ หรือ ? ส่วนใหญ่เราจะเข้าใจว่าความสุขอยู่ที่ความพอใจในทรัพย์ สมบัติ ลาภ ยศ เงินทอง สิ่งของ ที่เรามีเราได้ สิ่งเหล่านี้หรือที่นำความสุขที่แท้จริงมาให้เรา หลายคนบอกความไม่จริง แต่ทำไมเราก็ยังดิ้นร้น ขวนขวาย ทำงานหามรุ่ง หามค่ำหาเงิน หาทอง แสวงหาลาภ ยศ มาเก็บสะสมนำไปจับจ่ายใช้สอย เพื่อบำรุง บำเรอ ความต้องการและความอยากของตนเองตลอดเวลา มีโยมคนหนึ่งได้มากราบนมัสการหลวงปู่ แล้วขอพรจากหลวงปู่ว่า “ถ้าผมมีเงินสักร้อยล้าน ผมคงมีความสุขที่แท้จริงอย่างแน่นอน เพราะเงินสามารถทำอะไรได้ทุกอย่าง ผมอยากมีเงินสักร้อยล้านครับหลวงปู่” หลวงปู่จึงย้อนถามว่า “เธอว่าเธอมีความสุขแน่นะ ถ้าเธอมีเงินร้อยล้านน่ะ” โยมตอบอย่างมั่นใจว่า “ครับ ผมต้องมีความสุขอย่างแน่นอนครับ” หลวงปู่บอกว่า “เออ! ถ้าฉันเนรมิตเงินให้เธอได้ ถ้าฉันถามเธอแล้วเธอตอบว่ามันเป็นสุข เธอก็จะมีเงินร้อยล้านได้ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน สมมุติว่าตอนนี้เธอมีเงินร้อยล้านแล้ว หลวงปู่จับเธอขังไว้นี่ ไม่ให้เธอไปเที่ยว ไม่ให้เธอกิน ไม่ให้เธอนอน ไม่ให้เธอทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอปรารภนา เธอว่าเธอทุกข์มั้ย แค่ไม่ให้เธอกินอย่างเดียวนี่ภายในหนึ่งวันนี่เธอว่าเธอทุกข์มั้ย” โยมตอบว่า “ทุกข์ครับ” หลวงปู่ถามว่า “อ้าว ทุกข์เพราะอะไร” โยมตอบว่า “ทุกข์เพราะไม่ได้กินสิครับ” หลวงปู่จึงสอนต่อไปว่า “ก็ไหนเธอบอกว่าเธอมีเงินร้อยล้านแล้ว เธอไม่ทุกข์ เธอจะมีแต่ความสุข เธอยังไม่รู้จักทุกข์เลยว่า อะไรคือทุกข์ อะไรคือสุข เธอคิดว่าเงินสามารถบันดาลความสุขให้เธอได้ แต่พอถามเรื่องง่ายๆ ว่า ถ้าไม่ให้เธอกินข้าววันหนึ่งนี่ เธอก็บอกว่าเธอทุกข์แล้ว เธอยังไม่รู้จักทุกข์อีกหรือลูก เธอยังอยากขวนขวายอยู่ในความโลภ อยู่ในความหลง อยู่ในความโกรธในชีวิตของเธอหรือลูก ทุกข์ประจำมีอยู่ทุกวัน เพราะหลวงปู่เคยพูดอยู่เสมอว่า คนเราเกิดมาแล้วทุกคนทุกวัน มันมีความหมายอยู่ในตัวแล้วว่าทุกข์คนและทุกข์วัน คิดให้ดีนะลูก” คำสอนของหลวงปู่ชี้ให้เห็นได้โดยยกตัวอย่างชัดเจนว่า ความสุขที่แท้จริงนั้น มิใช่หาจากสิ่งที่อยู่ภายนอกตัวเอง ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทอง ทรัพย์สมบัติมหาศาล เพราะประการแรกก็คือ แม้จะมีทรัพย์สินเหล่านั้นก็จริงอยู่ แต่ทุกข์ก็ยังมี คือทุกข์ที่เกิดขึ้นเป็นประจำ คือ ทุกข์ทางกาย ความต้องการตามธรรมชาติ ความหิว ความกระหาย ความเหนื่อยล่า อ่อนเพลีย รวมไปถึงโรคภัย ไข้เจ็บต่างๆ ที่มักจะเบียดเบียนร่างกายของเราเป็นประจำ มากบ้างน้อยบ้าง เช่นนี้ ดังนั้น มีเงินเป็นร้อยล้านพันล้าน จะมีประโยชน์อะไรก็ไม่อาจแก้ไขทุกข์ได้ นอกจากทุกข์ทางกายแล้ว ยังมีทุกข์ทางใจที่เกิดขึ้นเป็นประจำเช่นกัน ดังที่หลวงปู่กล่าวสอนโยมข้างต้นว่า หากมีเงินร้อยล้าน แต่ถูกจับขัง ไม่ให้ทำทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากจะทำ ถามว่าเป็นทุกข์หรือไม่ แน่นอนทุกข์แน่เนื่องจากไม่อาจทำสิ่งใดๆ ได้ตามกำลังความอยากของใจ ดังนั้น จริงๆ แล้ว ความสุขที่แท้จริงนั้น มิได้อยู่ที่ใดเลยนอกจากที่ “ใจ” ของเราเองเท่านั้น หลวงปู่สอนเสมอว่า หากจะหาความสุขทีแท้จริงแล้ว ให้หาจาก “ใจ” ของเรานี้เอง ความสุขที่แท้จริงมันอยู่ที่ “ใจ” นะลูก และทำให้เกิดความสุขไม่ยากหากเรารู้จัก “ทำใจ” มีลูกหลาย ญาติโยมหลายคน เมื่อมีความทุกข์ก็พยายามหาความสุข โดยตระเวนไปทั่วทุกสารทิศถิ่นที่ เพื่อไปทำบุญ ไปบวงสรวง ไปน้อมสักการะหลายวัดหลายวา เป็นสิ่งที่ดี หลวงปู่บอกว่า ก็ขอโมทนาบุญด้วย แต่แล้ววัดหนึ่งนั้นที่พวกเรายังไปไม่ถึง รู้มั้ยลูก ว่าวัดอะไร ก็ “วัดใจของตัวเอง” ไงละลูก ที่พวกเรายังเข้าไม่ถึง เปรียบเสมือนในครั้งที่พระพุทธองค์ยังทรงพระชมน์อยู่ องคุลีมาลวิ่งจะไล่ล่าฆ่าองค์พระบรมครู องคุลีมาลร้องตะโกนว่า “หยุดก่อน หยุดก่อนท่านสมณะ ท่านหยุดก่อน” องคุลีมาลขวนขวายตะเกียกตะกาย วิ่งจะประหัตประหารองค์พระบรมครูให้ได้ องค์พระบรมครูทรงตรัสตอบไปว่า “เราหยุดแล้ว เราหยุดแล้ว ท่านนั่นแหละยังไม่หยุด ท่านนั้นแหละยังไม่หยุด” คำว่า “ยังไม่หยุด” นั้นคืออะไร “หยุดแล้ว” คืออะไร พระองค์หยุดอยู่ที่ใจของพระองค์เอง แต่องคุลีมาลยังไม่หยุด ยังตะเกียกตะกายที่จะเข้าหากิเลส เข้าหาสิ่งที่ชั่วมัวหมอง ยังไม่หยุดดูใจตัวเอง ยังใช้อำนาจความคิดผิดๆ ใช้อำนาจความคิดผิดๆ ของตัวเอง ที่ครูบาอาจารย์สอนมาว่าให้ตัวนิ่วให้ครบพันนิ้ว แล้วจะสอนมนต์อันวิเศษให้ เพราะความทะยานอยากที่จะได้มนต์วิเศษ จึงมีความคิดเป็นมิจฉาทิฐิ พยายามขวนขวายที่จะฆ่าทำร้ายคนอื่น พระพุทธองค์ทรงหยุดอยู่ที่ใจของพระองค์เอง โดยพระองค์เองไม่เคยคิดที่จะเบียดเบียนใคร มีแต่จะให้คนทั้งหลายหยุด เพื่อพ้นจากความทุกข์ ลูกเอ๊ย มึงหยุดที่วัดใจ วัดใจตัวเอง แล้วก็หยุดดูใจตัวเองเสียบ้างนะลูก อย่าลืมนะลูกเอ๊ย "